 |
|
de gerard |
Als het goed is komt u HIER vandaan en kunt u ZO weer terug.
Vanaf deze plek blik ik in alle rust even terug op mijn ervaringen met die andere biograaf, die van Boudewijn Büch.
Daarvoor heb ik een bruggetje nodig, daar komt-ie.
Ergens in oktober 2023 mailde de heer Arie Pos, de biograaf van Gerrit Komrij, mij gedurende een verhitte discussie - geheel OFF topic - een scan van een van mijn faxen aan Gerrit Komrij uit 1992.
Om aan te tonen hoe goed hij bezig was, wist hij mij meer te vertellen over het daarin aan de orde gebrachte gezamenlijk uitgeefproject dat niet door zou zijn gegaan.
Helaas, de inhoud van deze fax was verkeerd geïnterpreteerd, het ging over iets geheel anders.
Pijnlijk, inderdaad.
En veelzeggend, dat natuurlijk ook.
We zijn het bruggetje over.
Ergens in september 2016 mailde mevrouw Eva Rovers, de biograaf van Boudewijn Büch, mij tijdens een verhitte discussie - geheel ON topic en bovendien met betrekking tot Komrij - een scan van een van mijn faxen aan Boudewijn Büch uit 1992.
Om aan te tonen hoe goed zij bezig was, wist mevrouw Rovers mij te vertellen dat zij aan de hand van deze fax had geconcludeerd dat ik geprobeerd had haar het een en ander op de mouw te spelden.
Daar wenste ze niet in te trappen.
Dat was voor mevrouw Rovers reden zich niet langer gebonden te achten aan haar belofte mij inzage te verschaffen in de relevante delen van haar tekst; een absolute voorwaarde voor de medewerking die van mij verlangd werd.
Dat was voor mevrouw Rovers reden de in haar ogen inmiddels voltooide teksten - inclusief de door haarzelf bedachte onzin, en niet alleen over Komrij - pas na lang aandringen aan mij te tonen.
Het resultaat van het door de biograaf uitgevoerde onderzoek was amusant, hier en daar - voor insiders - zelfs lachwekkend.
En die fax? Laat ik het zo zeggen: die was op een andere manier voor interpretatie vatbaar [1].
Hoewel niet alles te redden viel, is het met de nodige moeite voor een deel nog min of meer "goed" gekomen.
Met de tekst [2], niet met de biograaf.
Dat daar enkele onorthodoxe digitale kunstgrepen voor nodig waren is weer een ander verhaal.
Geïnteresseerden en/of mensen met een slecht geheugen wil ik met alle plezier de verborgen link naar deze enigszins ongemakkelijke, maar uiterst leerzame taferelen uit 2016 doormailen.
Zo, dat was nog eens een fijn bruggetje, daar ben ik de heer Pos dankbaar voor.
Het is grappig om te zien hoe beide biografen in het strijdgewoel broederlijk/zusterlijk naast elkaar in hetzelfde supportersvak zitten/zaten; beiden hebben/hadden er blijkbaar baat bij het gedrag van Komrij net iets gunstiger af te schilderen dan nodig is/was.
Van de heer Pos mag je dat verwachten, al gaat de man wel heel erg ver in zijn pogingen dit doel te bereiken.
Maar het feit dat mevrouw Rovers dit ten behoeve van de biografie van Boudewijn Büch ook voor ogen had is en blijft verbazend.
Mevrouw Rovers was in 2015 - naar aanleiding van een gelegenheidswerkje over Boudewijn Büch en Gerard Reve - ook al uit koers geraakt, maar zij vond het destijds niet nodig zichzelf te corrigeren.
En wat begon als een kennelijk als kwinkslag bedoeld leugentje [4] mondde uit in een hijgerige publiciteitscampagne die resulteerde in grote, volstrekt onnodige reputatieschade voor de Volksschrijver.
Neemt u van mij aan: op het moment dat de biograaf van Boudewijn Büch in 2016 met triomfantelijke blik, gekleed in badpak en witte tuinhandschoenen, met een grote keukenschaar de verzegeling van de beroemde, in blauw papier gewikkelde Reve Tapes verbrak, was zij al twee jaar lang volledig op de hoogte van de inhoud.
En dat Boudewijn Büch wel degelijk zelf pogingen heeft gedaan deze zaak uit de wereld te helpen?
U wellicht niet, de makers ervan wel.
U ziet het: de biograaf van Gerrit Komrij heeft iets losgemaakt bij mij.
--------------
[1]
Zie: Eva Rovers. Boud, het Verzameld Leven van Boudewijn Büch (Amsterdam 2016), pagina 367 en de aanvullende noot 32 op pagina 534.
In deze noot wordt gerefereerd aan een faxbericht waarmee in de loop der tijd enkele wonderlijke handelingen verricht zijn.
[2]
Als bepaalde delen van haar tekst in deze vorm zouden zijn gepubliceerd, had deze biograaf de oplettende lezer het een en ander uit te leggen gehad.
Voor mijn dienstbaarheid in dezen ben ik overigens nooit bedankt, jammer!
[3]
Over Groeizaam Weer gesproken: Jaargang 2015 van het Tijdschrift voor Biografie (een uitgave ondersteund door de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde) bevat een artikel van de hand van Eva Rovers getiteld Ruzie, Roem en Reputatie, de Parool-rel tussen Gerard Reve en Boudewijn Büch.
In deze voorpublicatie - ook voorgedragen tijdens een drukbezocht Amsterdams symposium - beweert mevrouw Rovers tegen beter weten in dat Büch er alles aan gedaan heeft om ervoor te zorgen dat het materiaal aan de hand waarvan het Parool-interview is opgesteld buiten het bereik van derden zou blijven; ze sluit als volgt af:
En zo schiep hij, vermoedelijk hard lachend, het zoveelste mysterie Büch.
Kijkt u even wat er in dit verband uiteindelijk op pagina 273 van de door haar geschreven biografie werd afgedrukt; let u daarbij vooral ook op de aandoenlijke klunzigheid.