 |
|
gummen met gerrit |
Als het goed is komt u HIER vandaan en kunt u ZO weer terug.
Een oud verhaal, maar helaas nog steeds actueel...
In juli 2016 bood een antiquaar uit de Hofstad - prominent lid van de NVVA [1] - via zijn eigen website een roofdrukje aan met een tekst van Gerrit Komrij, op het eerste gezicht voorzien van een opdracht aan een in 2010 overleden margedrukker.
“Voor […] / Altijd de jouwe / je Gerrit Komrij”
Een indrukwekkende opdracht, in potlood, inderdaad, maar in ieder geval NIET van de hand van Komrij...
Nee, dit is een van de producten van een enthousiaste, destijds door het Utrechtse bibliofiele drukkerswereldje flanerende jonge boekverkoper, die anderen zo graag liet zien hoe goed hij het handschrift van Komrij meende na te kunnen doen:
Tong uit de mond, krassen en gummen maar!
Ik voelde mij niet echt geroepen de antiquaar op de hoogte te brengen van het feit dat hier sprake was een van deze als onschuldige grap bedoelde falsificaties.
Dit komt vanzelf wel in orde, dacht ik.
Maar het kwam niet in orde,
Sterker nog: in november 2017 werd er opnieuw de aandacht op gevestigd.
Toen het werkje in maart 2024 t.g.v. de 80e verjaardag van Komrij voor de derde keer prominent werd aangeboden werd het mij te gortig en heb ik er een mailtje aan gewaagd.
Echt onder de indruk was de antiquaar niet, maar hij beloofde mij het boekje uit de voorraad te verwijderen.
Hij vermeldde er iets opmerkelijks bij:
“Misschien zet ik ‘m wel op Catawiki, daar wordt de mensheid immers graag bedonderd.”
Dat laatste moest ik even op mij in laten werken, maar niet voor lang:
Het boekje werd korte tijd later door de antiquaar (onder een gefingeerde naam, dat spreekt vanzelf) via veilingwebsite Catawiki daadwerkelijk opnieuw aangeboden en vervolgens door een argeloze klant aangekocht.
De aandrang om hierover mijn verbazing te uiten heb ik knarsetandend weten te onderdrukken.
Hopeloos geval, geen woorden meer aan vuil maken.
Enkele maanden later, oktober 2024, bemerkte ik dat dezelfde antiquaar langs dezelfde weg een "bedrijfsongevalletje" van "Hugo Claus" probeerde te slijten.
Ik zal u de schaamteloze pogingen die de Haagsche collega deed beide acties te vergoeilijken maar besparen.
Het zou mij overigens niet verbazen als dat opgeleukte Claus-je (ex libris Boudewijn Büch [3], daar is-t-ie weer!) ooit nog eens ergens opduikt, ik houd u op de hoogte.
Vergissen is menselijk, oplichten helaas ook.
---------------
[1]
Dat is de Nederlandsche Vereeniging van Antiquaren, met SCH en een dubbele E.
Zoiets schept verplichtingen, weet ik nog uit een grijs verleden.
[2]
Mocht het nog niet duidelijk zijn: dit knullige portretje is niet van de hand van Hugo Claus.
[3]
Op het moment dat dit boekje Büchs bibliotheek verliet was dit deel van de bewuste pagina overigens nog maagdelijk blank (zie "de" catalogus uit 1991).